In 2017 bezocht ik de Saffier, een ouderencomplex in de Utrechtse wijk Hoograven. Woningcorporatie Portaal en jongerenhuisvester Socius-Wonen veranderden dit complex in een woonvorm voor oud en jong. In de helft van de circa 330 woningen wonen inmiddels jongeren. Zij bemensen de ontvangstbalie, organiseren activiteiten, zoals een wekelijks tour de Saffier op hometrainers, en helpen mee in de moestuin.

De jongeren zorgen voor een frisse wind. Net als kunstenaars die hier zes weken mochten wonen in ruil voor een kunstproject met de bewoners. Een van hen maakte een muurschildering op het gebouw, een ander realiseerde met hulp van de bewoners kleurige patronen op de muren en deuren in het complex.

De oudere dames binnen vertellen mij trots dat zij shawls breien voor Granny’s Finest. Niet zomaar shawls, maar hele luxe, die voor meer dan 60 euro over de toonbank gaan. We kijken naar de jongeren die overleggen op het terras. De ontvangstbalie is de plek waar oud en jong elkaar terloops ontmoeten en contacten ontstaan.

Tijdens mijn bezoek stond de keuken nog leeg. De ouderen vonden het jammer dat er niet meer wordt gekookt. Vind maar eens een ondernemer die betaalbare maaltijden kan aanbieden die aantrekkelijk zijn voor oud én jong. Voor een prak met vette jus en een bal gehakt komen de jongeren namelijk niet naar beneden. Voor een gezamenlijk Bingo-avondje gek genoeg wel.

Dat we in Amsterdam een fietsparkeerprobleem hebben is duidelijk. Bijvoorbeeld in De Pijp. Creatieve ambtenaren lieten het er niet bij zitten en bedachten de fietsvrije straat. Zou het werken? De foto’s zijn van zomer 2017, niet lang na de invoering van de maatregel in de Eerste van der Helststraat. Komend voorjaar maar weer eens kijken of de fietsvrije straat in dit deel van Amsterdam haalbaar is.

Fietsparkeren in De Pijp. De huurfietsen rukken op.

De ontwikkelaar in me ziet hier een prachtige ontwikkellocatie. Een bruisend stuk stad waar veel Amsterdammers kunnen genieten van een hoogstedelijk woonmilieu met veel voorzieningen en aantrekkelijke groene verblijfsplekken langs het water. Geen plek voor compromissen, maar voor maximale kwaliteit. Dat zijn de ontwikkelaars niet alleen verplicht aan al die Amsterdammers die op zoek zijn naar een fijne woonplek, maar ook aan de overburen in Schellingwoude die hun vrije uitzicht straks kwijt zijn. En aan Amsterdammers zoals ik, die maar al te goed snappen dat de stad voor een enorme bouwopgave staat, maar tegelijkertijd verknocht zijn aan die laatste groene rafelranden van hun stad.

Deze nieuwe hotspot van Amsterdam gaat een volgende fase in. En nu maar hopen dat dat rauwe randje blijft. Ben benieuwd waar de bouwers, makers, kunstenaars en (sociaal) ondernemers neerstrijken om kwartier te maken. Bedrijventerrein Overamstel, Sloterdijk of misschien zelfs Zaanstad?

Fietsend door het Amstelkwartier leek het me een goed idee de skyline vast te leggen. Ben benieuwd hoe het er komende zomer uitziet.

Ik herinner me nog goed de rafelrandjes van Rotterdam. De eigenaardige mix van autosloperijen,  boerderijen en kastanjebomen maakte als kind veel indruk op me. De rafelrandjes uit mijn jeugd zijn inmiddels opgegaan in de oprukkende stad. Met onze dochter van dertien fietsen we af en toe door de rafelrandjes van Amsterdam. Hoewel ze architect wil worden, merk ik weinig interesse in mijn verhalen over nieuwe bouwplannen als we langs dit soort plekken fietsen. Geen idee dus of de beelden van de omgeving wel worden opgeslagen. Omdat ik weet dat ook ik over een paar jaar moeite zal hebben de oude situatie voor de geest te halen, een paar plaatjes voor onze herinneringen straks.

Heerlijk vind ik het: alleen op pad, zomaar ergens in de stad. Soms met een plan, vaker zonder. Op zoek naar verrassingen. En gek genoeg vind je die bijna altijd. Op deze pagina’s ervaar je wat ik tegenkom. Meestal in Amsterdam, soms ook daarbuiten.